FILMRECENSIES
Een favoriete film aanwijzen klinkt aanlokkelijk maar is nog geen sinecure. Zeker niet voor een filmveelvraat als ik. Ik ben een echte filmfanaat en houd met tussenpozen een paginaatje bij op IMDb.com. Maar er is geen beginnen aan. Toch schijn ik daar ooit een aantal films onder de categorie ‘favoriet’ geschaard te hebben en dat nog eens nalezende kan ik met mezelf instemmen: ik sta er nog steeds voor 100% achter. Hieronder om te beginnen drie films uit drie verschillende categorieën:
1 Les Triplettes de Belleville,
de met prijzen overladen Franse tekenfilm van Sylvain Chomet over de oma van een wielrenner die wordt ontvoerd naar een stad aan de overkant van de Oceaan: Belleville, een soort New York, maar dan anders. Geniaal getekend! Het verhaal staat bol van de subtiele humor, maar er wordt amper een woord in gesproken (er komt wel een soort requiem van Mozart voorbij). Met afstand mijn lievelingstekenfilm en een besliste aanrader.
(Hopi-Indiaans voor ‘Life out of balance’) van Godfrey Reggio - het eerste deel uit het Qatsidrieluik. Toen ik deze film zo’n zestien jaar geleden voor het eerst zag heb ik van begin tot eind met open mond gezeten, tranen in mijn ogen door de fotografische schoonheid van de beelden en – niet in de laatste plaats – de onder je huid kruipende muziek van Philip Glass. Van de eerste, verstilde beelden van de Grand Canyon tot de beelden van een zich als een razende voortbewegende mensenmaatschappij verstrijken ruim 80 minuten waarin je wel tot de conclusie moet komen: ja, het leven is uit balans. De cineast Reggio is een genie. Heb je deze film nog niet gezien: kijken! Je mag hem van mij lenen als de videotheek hem niet heeft.
3 Le Fabuleux Destin de Amélie Poulain
Een verrukkelijk verhaal dat zich voor een groot deel in heerlijk Parijs afspeelt, met absurde subplotjes - zoals van de reizende tuinkabouter, - een oogstrelende vormgeving, een betoverende Audrey Tautou die met deze rol een sterrenstatus verwierf en – weer allerminst in de laatste plaats – verrukkelijke muziek van Yann Tiersen. Alleen al het begin van de film doet je huiveren van plezier, wanneer in een absurde opsomming van gebeurtenissen wordt verteld op welk moment Amélie ontkiemde in de buik van haar moeder. Heel erg beknopt: Amélie groeit eenzaam en geïsoleerd op omdat haar vader denkt dat ze een hartafwijking heeft. Als ze groot is trekt ze naar Parijs waar ze naar aanleiding van een bijzondere vondst besluit om anderen geluk te gaan brengen. Dat pakt niet altijd even goed uit. Ze ontmoet diverse kleurrijke figuren, zoals ‘de man van glas’, ‘de geest van de pasfotomachine’, en wordt ook nog verliefd. In één woord: een zalige film!
(Wordt vervolgd)